ΜΙΑ ΦΡΟΥΤΕΝΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Και τι δεν έχει να πει κανείς αυτό το κεφάλαιο των φρούτων.

Φρούτα φθινοπωρινά,χειμωνιάτικα, ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά.

Φρούτα κόκκινα, πράσινα, κίτρινα.

Φρούτα μεγάλα, φρούτα μικρά. 

ΦΡΟΥΤΑ

ΦΡΟΥΤΑ

Εμείς λοιπόν λόγο εποχής μιλήσαμε για τα φρούτα του φθινοπώρου.

Αλήθεια ποια είναι; Τα ξέρουμε; 

Τα κατονομάσαμε. 

Ποια από αυτά έχουμε στην κουζίνα του σχολείου μας;

Ποια μπορείτε να μας φέρετε από το σπίτι;

Και αφού είδαμε πολλά φρούτα σε εικόνες και... από κανσόν, 

αρχίσαμε..

να τα μετράμε,

να τα ομαδοποιούμε,

να αντιστοιχούμε αντικείμενο με λέξη- όνομα,

 να τα χρωματίζουμε (η πρώτη μας επαφή με τις νερομπογιές, πήγε  ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ).

Φτιάξαμε την πορτοκαλιά μας.

Την μηλιά μας (με την κυρία Εύη)

Τα αχλαδάκια μας (τελικά μάθαμε και κόβουμε μια χαρά).

Τα σταφύλια μας ( πάλι με την κυρία Εύη).

Και μετά από τόσα φρούτα που αγγίξαμε...ήρθε η ώρα και να τα φάμε.

Τρεις μανούλες μας βοήθησαν και μας έφτιαξαν φρουτοσαλάτες...(ευχαριστούμε τη μαμά Κατερίνα, τη μαμά Νατάσα και τη μαμά Λίτσα).

Μία ακόμη μανούλα, η Ανθούλα, μας έφερε μούστο και μαζί με την κυρία Εύη, έφτιαξαν μουστοκούλουρα.

Ήταν ΟΛΑ τα εδέσματα, πεντανόστιμα.

Επίσης κάναμε εργασιούλες.

Παίξαμε λεκτικά παιχνίδια, (λέω το φρούτο, πες το δέντρο, π.χ μήλο , μηλιά, ρόδι, ροδιά)

Μάθαμε το τραγούδι ''Μήλο μου κόκκινο''....(Μπράβο κυρία  Εύη!)

Και για να κλείσουμε το θέμα...φάγαμε  (πικ-νικ το είπαν τα παιδιά) και στην αυλή.

(Αυτή ήταν η επιβράβευσή μας την ημέρα που δουλέψαμε τόσο σωστά και καθαρά με τις νερομπογιές).

Το κεφάλαιο αυτό κάπου εδώ τελείωσε. 

Εξάλλου η γιορτή του ΟΧΙ, μας σταματάει.

Μετά;;;;

Πάμε για άλλα πράγματα.

Ο εαυτός μου-Το σώμα μου

Αρχή της χρονιάς και δουλέψαμε λίγο το κεφάλαιο...΄΄Ο εαυτός μου- το σώμα μου΄΄.

Για αυτές τις μέρες λοιπόν, αφού είπαμε λίγα πράγματα για εμάς, φτιάξαμε το παρουσιολόγιό μας, 

αλλά  και το γνωστό ''ακορντεονέ'' παιδάκι με προτασούλες που μας αφορούν. (ευχαριστώ για την ιδέα την αξιόλογή μου συνάδελφο  Άννη).

Επίσης ασχοληθήκαμε και με τα μέλη του ανθρώπινου σώματος. Για αυτά που βλέπουμε, όπως  μάτια και χέρια, αλλά και για όσα δεν βλέπουμε, όπως καρδιά και πνεύμονες.

Είδαμε φωτογραφίες και τις περιγράψαμε.

Και λίγα μαθηματικά...

Αλήθεια τι έχω πάνω μου που είναι...1;
1 κεφάλι, μία καρδιά,κλπ
που είναι...2;
2 χέρια, 2 μάτια κλπ
που είναι...5;
5 δάχτυλα και χεριών και ποδιών,
που είναι...10;
μα και πάλι τα δάχτυλά μας. 

Φτιάξαμε το ''σώμα'' ενός παιδιού της τάξης μας, (με Α-μπε-μπα-μπλομ... της Ευαγγελίας μας). Και αφού σχεδιάσαμε τα διάφορα μέρη του σώματός της, την ντύσαμε,

 και την ''βάλαμε'' στην πόρτα μας.

 Κάναμε και κάποιες εργασιούλες.

Μία από αυτές...δικιάς μου κατασκευής 

Ακούσαμε πολλά τραγούδια.

Το τραγούδι του 1....Έχω ένα σώμα με ένα κεφάλι ( για όλο το σώμα).

Χόκυ-Πόκυ

Κεφάλι, ώμοι, γόνατα και πόδια

10 μικρά αραπάκια (για τα 10 μας δαχτυλάκια)

10 σκελετοί

Αυτά τα τραγούδια θα τα λέμε και θα τα ακούμε όλη τη χρονιά.

Εύχομαι κάτι να μας έμεινε από όλα αυτά.

Η  ΠΡΩΤΗ  ΜΑΣ  ΕΚΔΡΟΜΟΥΛΑ

Και ''Ναι''.... κάναμε και την πρώτη μας απόδραση από το σχολείο για φέτος. Πήγαμε στην Playmobil.

Σε ένα φανταστικό χώρο όπου πάω παρα-χρονιά και κάθε φορά που τον επισκεπτόμαστε, περνάμε υπέροχα. Ένας χώρο κλειστός και ελεγχόμενο ο οποίος για πρώτη εκδρομή είναι ό,τι πρέπει. Ελέγχουμε τα παιδάκια και δεν αγχωνόμαστε,

Απολαύστε μας...........

Την ώρα του φαγητού

   Την ώρα του παιχνιδιού

    Και ώρα που ετοιμαστήκαμε για να φύγουμε

                    Περάσαμε πολύ καλά και μακάρι να είναι έτσι όλες μας οι εκδρομές.

Ειρηνούλα

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011      7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012

ΕΝΑΣ  ΧΡΟΝΟΣ .......ΕΙΡΗΝΟΥΛΑ

ΚΑΙ  ΣΑΣ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ  ΓΙ΄ ΑΥΤΟ

Η ανάρτησή μου αυτή είναι αφιερωμένη σε όλα τα παιδάκια μου, μέσα από την καρδιά μου.(χωρίς αυτά...Ειρηνούλα δεν θα υπήρχε).
Αλλά και σε όλους εσάς, που για ένα ολόκληρο χρόνο ήσασταν δίπλα μου, με διαβάζατε, με σχολιάζατε, μου δίνατε δύναμη, ιδέες, διάθεση και με κάνατε καλύτερη νηπιαγωγό.

ΓΙΑΤΙ..... 

Είμαι νηπιαγωγός και είναι όμορφο.

Είμαι νηπιαγωγός και μου αρέσει πολύ.

Είμαι νηπιαγωγός και απολαμβάνω αφάνταστα......

Να έρχονται οι παλιοί σου μαθητές να σε αγκαλιάζουν, να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε και θέλουν να τους κάνεις μάθημα πάλι, να θέλουν να έρθουν και πάλι σ' αυτό το σχολείο.

Να έρχονται σε σένα να τους ανοίγεις το μπουκαλάκι το νερό, γιατί η κυρία όλα τα μπορεί.

Να τους δένεις τα κορδόνια τους.


Να ακούς κάθε πρωί "κυρία είσαι πολύ όμορφη" ενώ εσύ 

νιώθεις χάλια.


Να καταλαβαίνουν το καινούριο άρωμα σου, το καινούριο lip 

gloss σου, το καινούργιο φόρεμά σου.

Nα κόβεις απλά τις άκρες από τα μαλλιά σου και όλα να ΄ναι

 "Κυρία κουρεύτηκες;" ενώ κανείς άλλος δεν το είχε 

παρατηρήσει.


Να θέλουν να σε παντρευτούν.


Να θέλουν να κάτσουν όλα κοντά στην έδρα, ή δίπλα σου στο 

καρεκλάκι, να γίνουν βοηθοί σου.


Όταν παίζετε μαζί να θέλουν να σου κρατούν το χέρι στον 

κύκλο.(μακάρι να' χα 25 χέρια).


Να σε κοιτάνε με ορθάνοιχτα μάτια να δείχνεις πού είναι η 

Ικαρία, που πήρε το όνομα της από τον Ίκαρο.


Να σου δίνουν μια αγκαλιά, ενώ τους διορθώνεις το γραπτό, 

ενώ σχολάς, ενώ βγαίνεις διάλειμμα. Συνεχώς.


Να κλαίνε και να βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά σου.


Να χτυπάνε στο διάλειμμα και να θέλουν μόνο εσένα να τους 

καθαρίζεις την πληγή.


Να έχετε σχολάσει στις 12.15 και στις 12.20 να σε βλέπουν 

στο δρόμο και να σε χαιρετάνε...Και στις 12.22 και στις 

12.25 και στις 4.00 το απόγευμα...


Να ζωγραφίζουν και στο τέλος όλες οι ζωγραφιές να 'ναι για 

σένα και με αφιέρωση και για το σπίτι σου ''κυρία''.


Όταν κάτι σε απασχολεί να το καταλαβαίνουν και να σου 

λένε "τι έχεις κυρία;"


Να σε καλούν στα πάρτι τους.


Να τα μαλώνεις και να σε αγαπάνε.

Να τα μαλώνεις και πάλι να είσαι η καλυτερότερη δασκάλα.


Nα σε λένε κατά λάθος μαμά.(αλλά και γιαγιά και νονά).


Να σου λένε τα μυστικά τους.


Να θέλουν να σου πάνε την τσάντα στο γραφείο για να μην 

κουράζεσαι.


Να σου φτιάχνουν πάνω στην έδρα τα βιβλία της ημέρας.


Να σου προσφέρουν κάτι από το φαγητό τους.


Να "σκοτώνονται" για το ποιος θα σου δανείσει το ψαλιδάκι 

του...


Να σου λένε πως σ' αγαπούν πολυυυυυυύ...


Να σου λένε πως όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν 

δάσκαλοι και δασκάλες.


Να σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να 

αναπνεύσεις....


Να λάμπουν από χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή....


Να σου λένε τι όνειρο είδαν χθες....


Να σου διηγούνται τι ακριβώς έκαναν το απόγευμα και πού 

πήγαν.


Και όσο και αν μας κόβουν τα επιδόματα, την αγάπη των 

παιδιών δεν μπορούν να την κόψουν...

(Το κείμενο αυτό δεν είναι όλο δικό μου. Κάπου το βρήκα 

στο διαδύκτιο, λίγο το προσάρμοσα και σε κάποια δικά μου

''πιστεύω'' και ...ελπίζω να σας άρεσε. Κι όποιοι το 

ξέρετε...δεν πειράζει...αξίζει να ξαναδιαβαστεί...από όλους 

όσους χαίρονται που είναι τόσο κοντά σε αυτές τις μικρές και 

αγνές ψυχούλες.)