welcome to my blog

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2021

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΟΥ


Αυτά είναι τα 25 μωρά μου για τη χρονιά που πέρασε και ας μου λένε ότι δεν είναι μωρά.....
Μια χρονιά δύσκολή ιδιαίτερη και περίεργη 
Μια χρονιά που δε θα ξεχαστεί, αλλά που την παλέψαμε και νομίζω την καταφέραμε
Μια χρονιά που μας έμαθε πολλά
Μια χρονιά που μας έβαλε στα σπίτια των παιδιών
Μια χρονιά που μας έφερε και πιο κοντά με τους γονείς

Θέλω να ελπίζω ότι τελειώνει όμορφα και γενικά με ένα Αχ!....Ένα Ουφ! αλλά και ένα χαμόγελο.

Στα 25 μωρά μου λοιπόν αφιερωμένη αυτή μου η ανάρτηση και σε όλες τις στιγμές που με όποιον τρόπο μοιραστήκαμε φέτος.

Στον Γιάννη Αλ. μου, με το κρυφό χαμόγελο, την ήρεμη δύναμη και την υπέροχη σταθερή φωνή από το webex...
Στην Ελευθερία Αρ. μου, που νομίζω ότι τελικά την κατάφερα να αγαπήσει το νηπιαγωγείο και να έρχεται σε αυτό με χαμόγελο και χαρά...μέχρι και στο ολοήμερο...
Στον Αντώνη μου, με το καλύτερο χέρι μέσα στην τάξη και την πάντα σταθερή απόδοση, που η φετινή μας χρονιά δεν είχε καμία σχέση με την περσινή...
Στην Μαριάννα μου, που θέλει να έχει φίλες όλα τα κορίτσια και να είναι από όλους αποδεκτή, με ένα χαμόγελο που δεν του αντιστέκεσαι...
Στην Κωνσταντίνα μου, με το υπέροχο σοβαρό χαμόγελο ,η οποία πάντα πρώτη τελείωνε και πάντα σωστή ήταν και πάντα εκεί με τις φίλες της χωρίς ποτέ να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα...
Στην Πένυ μου, που από πέρυσι μέχρι φέτος έχει αλλάξει τόσο πολύ, συμμετέχει σε όλα, έκανε φίλες και ξεκόλλησε από τις κυρίες, αλλά πάντα θα δώσει σε αυτές την αγκαλιά της...
Στη Ευτυχία μου, που είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά της, ευτυχία ,χαρά, σταθερότητα, σιγουριά για μια δασκάλα...
Στην Έλενά μου, με το όμορφο χαμόγελο, τα υπέροχα σχέδια και την ντροπαλότητά της
Στον Μάριό μου, με τα ζεστά μάτια, την όλο τάξη και προγραμματισμό κίνηση και την σοβαρότητά του εκεί που πρέπει και την παιδικότητα εκεί που χρειάζεται...
Στον Νίκο μου, που θα μου λείψει αυτό το...Αχ ξεχάστηκα..... με το βλέμμα το όλο αγάπη και την αγκαλιά του μωρού, με τον μοναχικό του τρόπο και τα πρωτότυπα για την ηλικία του σχέδια...
Στην ΜαρίαΤζ. μου, που ήταν η χαρά, η διοργανώτρια και η αγαπημένη  όλων των παιδιών, κολλητή πάντα με τον φίλο της...
Στην Ασημίνα μου...το Ασημινιώ μου, όπως συχνά την έλεγα, με το δικό της ρυθμό, τις πολλές γνώσεις που φέτος σε σχέση με πέρυσι την γνώρισα και την αγάπησα πιο πολύ...
Στην Εύη μου, στην μεγαλύτερη ασφάλεια για μια δασκάλα, στην απόλυτη σιγουριά ότι αυτό που της λες φτάνει για μια φορά και δε χρειάζεται να της το ξαναπείς, στο κορίτσι που για κανένα λόγο δε θα ήθελε μια νηπιαγωγός να μην την έχει στην τάξη της...
Στον Γιάννη Χρ, μου, που έχει κάνει μεγάλα βήματα από πέρυσι και που θα κάνει ακόμη περισσότερα του χρόνου, ελπίζω χωρίς να κρατάει ένα αυτοκινητάκι στα χέρια του.....
Στην Αργυρώ μου, με τα ζωντανά μάτια την δυναμική προσωπικότητα και το όμορφο χαμόγελο, η οποία του χρόνου θα είναι το...αφεντικό; της τάξης μας... 
Στην Ηλέκτρα μου, που όλο της το πρόσωπο το φωτίζει το χαμόγελό της, η σεμνότητα και σοβαρότητά της, χωρίς ποτέ να δημιουργήσει πρόβλημα στις δασκάλες της...
Στην Μαρία Δ. μου, στο Μαράκι μου, στη μικρή μας, που από την αρχή της χρονιάς έχει κάνει άλματα και που του χρόνου θα τα συνεχίσει...
Στον Μιχάλη μου, που έχει κάνει τη μεγαλύτερη πρόοδο από όλους και που κάθε μέρα μας δείχνει και  πιο πολύ όλα όσα έμαθε κοντά μας...
Στον Κωνσταντίνο Μ. μου, που πέρυσι που ερχόταν να πάρει την αδερφή του, δεν άκουγα τη φωνή του και φέτος έχει εξελιχθεί σε ένα υπέροχο πλάσμα και με καθαρό και συγκεκριμένο λόγο, χωρίς πολλά πολλά και άχρηστα λόγια...
Στην Έλλη μου, στο πολύ χαμηλών τόνων κορίτσι μου, που όμως είναι πάντα εκεί σε όλα όσα την ρωτάς...
Στον Άρη μου ,στην ήρεμη δύναμη, αλλά και στην καθαρότητα των ματιών που ελπίζω του χρόνου να ξεθαρρέψει λίγο παραπάνω...
Στον Κωνσταντίνο Ρ. που μαζί με την παρέα του κάνουν την πιο καλή τριάδα αγοριών που θα ήθελε μια δασκάλα, χωρίς ποτέ να ενοχλεί και να ναι πάντα τόσο υπάκουος....
Στη Δήμητρά μου, στη χαρά της ζωής, στην τσαπερδόνα μας, στο κοριτσάκι μας που ότι και να της πεις δε θα σου αρνηθεί ποτέ και που είναι μέσα σε όλα πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη...
Στην Όλγα μου, στην μικρή μου Ολγίτσα, που με τα εκφραστικά της μάτια και το όμορφο χαμόγελο σου κερδίζει την καρδιά από την πρώτη στιγμή, η οποία σε κάθε της ζωγραφιά έχει μια καρδιά ή ένα σ΄ αγαπώ...
Στην Ελευθερία Χ. που προσπαθεί και τα καταφέρνει και που όσο έρχεται τόσα πιο πολλά κερδίζει από το σχολείο...

Σε αυτά τα 25 μωρά μου εύχομαι ένα όμορφο, ξέγνοιαστο, χαρούμενο, ανέμελο καλοκαίρι.
Εύχομαι να ναι πάντα ευτυχισμένα και  την φετινή χρονιά, όσο τη θυμούνται, να την θυμούνται όχι μόνο για την τηλεκπαίδευση και το webex, αλλά και για τις όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε όλοι μας , για τα παιχνίδια μας, τις αγκαλιές μας, τα γέλια μας, τα παράπονά μας, τα πάρτι μας, τις χαρές μας.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΩΡΑ ΜΟΥ
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ 

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ... ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ;...ΟΧΙ...ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Ειρηνούλα


Χριστούγεννα και αρίθμηση-μέτρηση

 Φυσικά και πάνε μαζί.

Από πέρισυ δεν κάνω αντίστροφη τη μέτρηση, αλλα κανονική για να μην μπερδεύω τα παιδιά, απλά το ημερολόγιο του Δεκέμβη είναι διαφορετικό και ...χριστουγεννιάτικο

 Φέτος εκμεταλλεύτηκα τα 25 κουτιά από παιδικό γάλα και κρέμες
 που μας είχε φέρει μια παλιά μας μανούλα από πέρισυ.

 Τα έβαψα με σπρέι πράσινο...χρώμα χριστουγεννιατικου δέντρου


Μέσα έβαλα λίγο χόρτο..μιας και είναι αρκετά μεγάλα τα κουτιά.

Επίσης λίγα γκοφρετάκια και σοκολατάκια και από ένα μικρό
λουτρινο που κάθε πιτσιρίκι έφερε από το σπίτι του.....

Απέξω κόλλησα κι από έναν αριθμό σε κάθε κουτί ,από το 1 ως το 25 για τις 25 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα και ευτυχώς και για τα 25 νηπιάκια του τμήματός μου.




 (το 25, δηλαδή τα Χριστούγεννα, είναι πιο μεγάλη η εικόνα του και το κουτί του,καθώς και τα δύο πρώτα κουτιά που θα ξεκινήσουν το μέτρημα)


Έβαλα και κάποια αυτοκόλλητα για να δώσω κι άλλο χρώμα στα μεγάλα μου κουτιά.



Τοποθέτησα τα κουτιά το ένα πάνω στο άλλο και σε τριγωνικό σχήμα έφτιάξα μια πυραμίδα...

Και είμαστε έτοιμοι. Η πυραμίδα θα υποδεχτεί τα νηπιάκια μου τη Δευτέρα το πρωί.



Κάθε μέρα ένα παιδί θα παίρνει ένα κουτάκι και μετρώντας, και χαμηλώνοντας την πυραμίδα, θα φτάσουμε στα Χριστούγεννα

Το κάθε παιδί δε θα πάρει το λουτρινο που έφερε, αλλά όποιο του τύχει.
 Ελπίζω να κυλήσει καλα και να φτάσουμε όμορφα μέχρι το τέλος

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Ειρηνούλα


Φθινόπωρο...φύλλα.....χρώματα...μαθηματικά


Δραστηριότητες που κάθε χρόνο τις κάνω και κάθε χρόνο τα πιτσιρίκια μου με το ίδιο ενδιαφέρον ανταποκρίνονται.

Πλαστικοποιημένα καφέ κάνσον λοιπόν για να φτιάξουμε ένα δέντρο με τα κλαδιά του και πολλά πολλά φύλλα σε Φθινοπωρινά χρώματα διαφόρων...πέντε για την ακρίβεια....μεγεθών. Και τι φτιάχνουμε;

 Ένα δέντρο μόνο με πράσινα φύλλα.




 
 Ένα μόνο με κίτρινα φύλλα.




Ένα μόνο με πορτοκάλι φύλλα.



 Κι ένα μόνο με καφέ φύλλα.



Πάμε με τη σειρά που το φύλλο από πράσινο γίνεται κίτρινο. Χαλώντας κάθε δέντρο....κάνουμε αρίθμηση...Π.χ...μάζεψε τρία ή πέντε φύλλα. 

Μετά φτιάχνουμε ένα δέντρο με φύλλα όλων των χρωμάτων και μεγεθών.


Και μετά το μαζεύουμε λέγοντας...δώσε μου π.χ δύο κίτρινα και τέσσερα καφέ φύλλα. Ή δώσε μου όλα τα πολύ μεγάλα, ή όλα τα πολύ μικρά φύλλα. 

Στη συνέχεια τοποθετούμε τα φύλλα από το μεγαλύτερο στο μικρότερο αλλά και ανάποδα. Αυτό το τελευταίο δεν είναι εύκολο για όλα τα παιδιά, κυρίως τα προνήπια, αλλά αν πάντα βρίσκουμε το μικρότερο, μπορούμε να το καταφέρουμε. 


Κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές είπα....ποιο είναι το μικρότερο; Κάτι πετύχαμε.. Όχι από όλους αλλά κάτι πετύχαμε.

Το κάναμε και σε ατομικό φύλλο εργασίας αυτό και να κάποια

αποτελέσματα


κ


Και κάπου εδώ τελειώσαμε με αυτά και παρακαλάμε τον καιρό να χαλάσει να μιλήσουμε για τη χειμερία νάρκη και φυσικά τα Χριστούγεννα. 

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Ειρηνούλα...ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΑ

Αλήθεια πόσο όμορφο μπορεί να ΄ναι ένα παραμύθι;
Αλήθεια στις πόσες φορές βαριέσαι έναν ήρωα;
Αλήθεια πόσο μπορεί ένα παραμύθι που δεν είναι των παιδικών σου χρόνων να σε συναρπάζει ξανά και ξανά;
Όλα αυτά για μένα τα κάνει το ΓΚΡΌΥΦΑΛΟ

Ένα παραμύθι που από την πρώτη φορά που το διάβασα μπήκε στην καρδιά μου και κάθε χρόνο θα το διαβάσω στα πιτσιρίκια μου και θα το απολαύσω μαζί τους.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχει βγει και το μικρό ΓΚΡΟΥΦΑΛΟ και η χαρά μου έγινε διπλή. 

Στο σχολείο μου φέτος το διαβάσαμε ήδη, το αναδιηγηθήκαμε, μετρήσαμε τους ήρωες του, είπαμε για τη σειρά που ο καθένας εμφανίζεται, πρώτος-δεύτερος-τρίτος, για τα φαγητά που αναφέρονται και είδαμε ξανά και ξανά τις εικόνες του βιβλίου αλλά και κάποια video.

Παρακάτω σας βάζω κάποιους συνδέσμους από το Youtube για να το απολάυσετε κι εσείς. 
Γνωρίστε το ποντικάκι εδώ
Το μικρό Γκρούφαλο εδώ κι εδώ
Την αλεπού εδώ
Όλους τους ήρωες εδώ
Ακούστε το τραγούδι του εδώ

Σε συνδιασμό με το φθινόπωρο φτιάξαμε ένα δέντρο από το δάσος του βιβλίου και στηρίξαμε σε καλαμάκια τους δύο βασικούς ήρωες και παίξαμε και δικό μας αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο.




Θέλω να πιστεύω ότι και τα παιδάκια μου το απόλαυσαν όπως κι εγώ.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

ΑΡΧΙΣΑΜΕ



Μια καινούργια σχολική χρονιά ξεκίνησε και φέτος είμαι και πάλι μόνο ολοήμερο.
Πιο λίγα παιδιά λοιπόν και σίγουρα όχι τόσο αγχωτικό όσο το πρωινό.
Δεν πονάει το στόμα μου από τα όσα έχω να πω και μιας και τα πιο πολλά απο τα παιδάκια μου τα είχα ήδη και την περασμένη χρονιά, οι πρώτες μέρες δεν ήταν τόσο κουραστικές.
Τι κάνουμε λοιπόν αυτές τις πρώτες μέρες; πώς ενσωματώνουμε τους καινούργιους στους παλιούς, πώς ξεκινάμε τη διαδικασία του φαγητου; της ξεκούρασης; τι αλλάζει σε σχέση με το πρωί; αλλάζει κάτι;
Κάποια από τα παιδάκια μου, δείχνουν να αισθάνονται σαν να μην πέρασε μια μέρα, κάποια μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες της προσαρμογής πασχίζουν να συνηθίσουν το οκτάωρο, κάποια θέλουν να φύγουν στο πρώτο σχόλασμα στις 13.00 και κάποια τρέμουν μην τυχόν τα πάρει η μαμά τους νωρίς. Ναι είναι και αυτά που κλαίνε για να μείνουν.....τι όμορφη αίσθηση κι αυτή...

Παίζουμε λοιπόν αρκετά αυτές τις πρώτες μέρες και για να γνωριστούμε και να μάθουμε να συμβιώνουμε, και για να κάνουμε φίλους, αλλά και για να ξαναπαίξουμε με τους περσινούς μας που είχαμε καιρό να τους δούμε. Παίζουμε για να γνωρίσουμε τον χώρο μας και να μάθουμε τα νέα μας παιχνίδια. Παίζουμε για να αγαπήσουμε το σχολείο μας και να μην ζητάμε το σπίτι μας. Παίζουμε για να διασκεδάσουμε και να περάσουμε καλά. Παίζουμε για να δεθούμε και να γίνουμε ομάδα.

Μέρος των πρώτων μας δραστηριοτήτων αυτές τις πρώτες μέρες είναι και οι δραστηριότητες με το όνομά μας. Και για να το μάθουμε μιας και όλο θα το συναντάμε, αλλά και για να μάθουμε και τα ονόματα των άλλων παιδιών της τάξης μας. Σε αυτήν την  πρώτη μου ανάρτηση λοιπόν για φέτος κυριαρχούν όλα όσα κάναμε για το όνομά μας...

Στολίσαμε με δικά μας σχέδια-ζωγραφιές το αρχικό μας γράμμα










 Γράψαμε το αρχικό μας με χαρτοταινία



Το όνομά μας...σε κάμπια




Το όνομά μας με χαρτο-ψηφίδες



 Και στο τέλος ο ιστός της τάξης μας και της φιλίας μας...



Καλή μας αρχή...

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ ΑΚΟΜΑ


Κι αφού φάγαμε το αρνί, και αφού ζήσαμε πολλά από τα έθιμα των ημερών και αφού ακόμα οι διακοπές συνεχίζονται....είπα κι εγώ να αναρτήσω κάποια από τα πασχαλινά μας που φέτος κάναμε στο σχολείο.

Και καλαθάκια (από κουτιά παιδικής κρέμας, που μια παλιά μας μαμά ακούραστα μας τα φέρνει)..

Και παπάκια από χάρτινα πιάτα... 



Και φυσικά τον καθιερωμένο σταυρό μας...



Και τις κάρτες που έκαναν με την κυρία Εύη





Και τους αυγουλάρες μας που φτιάξαμε με χαρτόκουτες...


Και τα κουλουράκια μας...
(ευχαριστώντας τον μπαμπά της Σοφίας μας για το ζυμάρι και τη μαμά της Μαριάννας μας για τη βοήθεια στο πλάσιμό  τους)




Αλλά και στο πασχαλινό μας εργαστήρι με τους γονείς...

















Και αυτά και όλα όσα είπαμε και διαβάσαμε και παίξαμε και ψάξαμε και μάθαμε και που δεν τα χω φωτογραφίσει.
Και του χρόνου να είμαστε καλά.